A është Mislav Karoglan trajneri i duhur për Partizanin?

Partizani kërkon një kthesë. Por a është Mislav Karoglan njeriu që mund ta realizojë atë? Pas largimit të Florin Bratut, emri i trajnerit kroat po përmendet si pasuesi i tij. Përpara prezantimit dhe deklaratave të zakonshme për projektin, ambicien dhe objektivat, drejtuesit duhet t’i përgjigjen një pyetjeje: çfarë e bën Karoglanin zgjedhjen e duhur për “Legjendën e Kuqe”?

Partizani nuk është një klub që kënaqet me mbijetesën apo me një vend në mesin e tabelës. Historia, tifozët dhe pesha e fanellës kërkojnë majat e futbollit shqiptar. Ambicia shkon edhe përtej kufijve: një rrugëtim europian që të çojë drejt fazës së ligës së Europa League apo Conference League.

Për këto objektiva nevojitet më shumë sesa një emër i huaj në pankinë.

Përvojë ka. Po trofe?

Karoglan ka drejtuar klube të njohura si Hajduk Split dhe Sheriff Tiraspol, ndërsa eksperiencën më të fundit e pati te Ballkani. Kjo përvojë meriton të merret në konsideratë. Megjithatë, emrat e klubeve në një jetëshkrim nuk tregojnë vetvetiu sa i suksesshëm ka qenë trajneri.

Në burimet e verifikuara nuk rezulton një titull kampion apo kupë e fituar prej tij si kryetrajner i ekipeve të para. Suksesi i dokumentuar është Kupa e Kroacisë me Hajdukun U17 në vitin 2021, kur skuadra triumfoi 4–0 kundër Lokomotivës në finale. Një arritje që ka vlerën e saj, veçanërisht për punën me të rinjtë, por që nuk mjafton për të provuar aftësinë për ta udhëhequr Partizanin drejt titullit dhe suksesit europian.

Të fitosh me moshat dhe të drejtosh një klub ku çdo barazim prodhon presion janë sfida të ndryshme. Te Partizani duhen menaxhuar rezultatet, dhoma e zhveshjes, pritshmëritë e tifozëve dhe pesha e derbit.

Bilanci te Ballkani nuk krijon siguri

Sipas statistikave të publikuara në Wikipedia, Karoglan regjistroi 16 fitore, katër barazime dhe 13 humbje në 33 ndeshje te Ballkani, me një përqindje fitoresh prej 48,48%. Këto shifra mbeten të atribuara këtij burimi, pasi nuk u konfirmuan në një burim të dytë gjatë verifikimit. Aventura e tij në Suharekë përfundoi pa trofe.

Ky bilanc nuk është një argument bindës për optimizëm te një klub që kërkon të fitojë kampionatin. Natyrisht, një trajner nuk gjykohet vetëm nga përqindja e fitoreve: rëndësi kanë cilësia e skuadrës, kundërshtarët dhe kushtet e punës. Por drejtuesit e Partizanit duhet të shpjegojnë çfarë kanë parë përtej këtyre shifrave.

Cila është ideja e tij e lojës? Si përshtatet ajo me lojtarët që ka Partizani? Çfarë mund të ndryshojë menjëherë dhe çfarë kërkon kohë?

Pa këto përgjigje, emërimi rrezikon të duket si një tjetër përpjekje me shpresën se këtë herë do të funksionojë.

Pse nuk u besohet trajnerëve shqiptarë?

Karoglan nuk ka një eksperiencë të mëparshme drejtimi në kampionatin shqiptar. Puna në Kosovë mund ta ndihmojë në përshtatje, por nuk zëvendëson njohjen e kundërshtarëve, lojtarëve dhe veçorive të Superiores.

Partizani, ndërkohë, kërkon reagim të shpejtë. Nuk ka luksin ta trajtojë pjesën e mbetur të sezonit si një periudhë të gjatë njohjeje.

Prandaj lind pyetja: pse Partizani nuk u beson më shumë trajnerëve shqiptarë?

Shpëtim Duro, një emër i dalë nga klubi i kuq dhe me përvojë të gjatë në futbollin shqiptar, meriton të paktën të jetë pjesë e këtij diskutimi. Njohja e kampionatit, e presionit dhe e identitetit të Partizanit duhet të peshojë në zgjedhje.

Kjo nuk do të thotë se një trajner shqiptar është automatikisht më i mirë. Do të thotë se pasaporta e huaj nuk duhet të shërbejë si certifikatë cilësie.

Partizanit i duhet një zgjedhje e argumentuar

Karoglan mund të ketë aftësi që bilanci i tij nuk i pasqyron plotësisht. Mund edhe të rezultojë një zgjedhje e suksesshme. Por, me të dhënat që kemi sot, ka më shumë pyetje sesa garanci.

Partizanit i duhet një trajner që të ndërtojë një skuadër konkurruese, të vendosë disiplinë dhe të japë rezultate. Drejtuesve u takon të tregojnë pse besojnë se kroati mund ta bëjë këtë.

Pas humbjes me Tiranën, një tifoz e përmblodhi zhgënjimin me një batutë: “Sulejman Starova, edhe tapë po të jetë kur drejton Partizanin, nuk ka ekip që t’i shënojë tre gola skuadrës së tij!”

Është batutë tifozi, jo argument teknik. Por brenda saj ka një kërkesë të qartë: në pankinën e Partizanit duhet dikush që e kupton peshën e asaj fanelle.