Çështja Pirlo dëshmon se futbolli italian është i pareformueshëm: Maldini ishte njeriu i duhur vetëm sa kohë ëndërrohej Guardiola

Sistemi i futbollit italian ka një aftësi të lindur për të penguar çdo përpjekje për ndryshim sapo ajo fillon të marrë formë.

Futbolli italian zotëron një “talent” që, gjatë viteve, e ka përsosur deri në art: sa herë që shfaqet mundësia për të ndryshuar, ai gjen mënyrën për ta ndalur.

Nuk është fat i keq dhe as improvizim. Është pothuajse një instinkt vetëruajtjeje. Në Itali, revolucionet shpesh përfundojnë ende pa filluar. Historia e ditëve të fundit duket se është vetëm një tjetër konfirmim.

Ndjekja e një utopie

Giovanni Malagò punoi gjatë për ta bindur Paolo Maldinin. E kërkoi, e bindi dhe më pas i besoi projektin teknik të Kombëtares italiane.

Pas shumë hezitimesh, Maldini e pranoi detyrën dhe mori me vete Leonardon. Ideja nuk ishte thjesht zgjedhja e një trajneri të ri, por ndërtimi i një strukture që do t’i rikthente Kombëtares identitetin e saj futbollistik dhe do të reformonte të gjithë sistemin.

Brenda këtij projekti ekzistonte edhe një ambicie e jashtëzakonshme: Pep Guardiola.

Një utopi? Ndoshta. Por ndonjëherë utopitë shërbejnë për të kuptuar se kush e ka peshën dhe autoritetin për të tentuar t’i bëjë realitet. Maldini e kishte atë peshë. Nëse në Itali ekzistonte një person që mund ta bënte të besueshme një telefonatë drejtuar Guardiolës, ai ishte pikërisht Maldini.

Më pas erdhi realiteti. Guardiola mbeti Guardiola, ndërsa plani kaloi te Andrea Pirlo.

Pirlo nuk bindte askënd

Këtu duhet bërë një ndalesë e nevojshme, sepse Pirlo nuk ishte një zgjedhje e padiskutueshme. Përkundrazi.

Karriera e tij si trajner nuk ofron ende garanci të mjaftueshme. Rrugëtimi i tij është i paplotë dhe të gjithë ata që kishin dyshime zotëronin argumente plotësisht legjitime.

Nuk duhet ndryshuar realiteti: Pirlo nuk bindte një pjesë të madhe të opinionit publik. Edhe autori i këtyre rreshtave ishte mes skeptikëve të parë.

Por një gjë është të diskutosh një zgjedhje teknike dhe krejt tjetër të kërkosh një arsye për ta penguar atë. Pikërisht në këtë moment u rikthye çështja “Fonbet”.

Malagò ndaj Maldinit: “Tani vendos unë”

Sinqerisht, kjo situatë të bën të buzëqeshësh hidhur. Jo për vetë çështjen, por për mënyrën se si ajo është përdorur.

Futbolli italian ka një kujtesë jashtëzakonisht selektive. Parimet shndërrohen në të panegociueshme kur nevojiten dhe papritur bëhen shumë fleksibël kur fillojnë të pengojnë.

Kështu, gjatë këtyre ditëve janë rikthyer kujtimet e të famshmit “kod etik”. E mbani mend kodin etik të Cesare Prandellit?

Ajo “revolucion moral” përfundoi duke prodhuar vetëm një pasojë konkrete: sakrifikimin e Mimmo Criscitos, i cili u përjashtua nga Kombëtarja, ndërsa më vonë çështja ndaj tij u mbyll plotësisht.

Morali mbeti. Edhe koka e turkut gjithashtu.

Hipokrizi në stilin italian

Sipas raportimeve të La Repubblica, përplasja përfundimtare mes Malagòs dhe Maldinit ndodhi pas vendimit për ta bllokuar emërimin e Pirlos.

Presidenti i FIGC-së i kishte telefonuar Maldinit të dielën në mbrëmje, duke i bërë të qartë se kontrata e Pirlos me kompaninë ruse të basteve Fonbet përbënte një pengesë “të pakapërcyeshme dhe të papranueshme”.

Të nesërmen në mëngjes, Malagò e telefonoi përsëri Maldinin dhe i konfirmoi se nuk ekzistonte asnjë mundësi për ta rishikuar vendimin.

Fjalët që Malagò dyshohet se i tha Maldinit ishin të qarta:

“Zgjedhja e Pirlos ishte e gabuar. Por presidenti jam unë. Në këtë pikë marr përgjegjësinë dhe vendos vetë.”

Në atë moment Maldini e kuptoi se autonomia që i ishte premtuar dhe që ai e kishte kërkuar si kusht për pranimin e detyrës ishte, në realitet, e kufizuar.

Ai gjithashtu kuptoi se Malagò nuk ishte i gatshëm të përballej me klubet e Serie A, politikën dhe polemikat publike për ta mbrojtur projektin e tij.

Çështja ruse apo vetëm një pretekst?

Dy drejtuesit nuk e trajtuan drejtpërdrejt aspektin rus të historisë. Maldini dyshonte se Malagò nuk kishte bërë përpjekje për ta kontrolluar polemikën.

Bashkëpunimi i Pirlos me Fonbet nuk krijonte pengesa ligjore, megjithëse kontrata duhej të ndërpritej menjëherë për arsye imazhi dhe përshtatshmërie institucionale.

Për Maldinin, çështja Fonbet ishte vetëm një pretekst. Problemi i vërtetë lidhej me rezymenë e Pirlos, përvojën e tij të kufizuar si trajner dhe kundërshtimin ndaj kandidaturës së tij, jo thjesht me rolin e papërshtatshëm si imazh publicitar i një kompanie me seli në Moskë.

Në fund, Maldini telefonoi Malagòn për t’i komunikuar largimin:

“Unë dhe Leonardo e ndërpresim bashkëpunimin tonë me Kombëtaren. Marrim përgjegjësinë për një zgjedhje të papërshtatshme.”

Mancini rikthehet në krye të listës

Pas largimit të menjëhershëm të Maldinit dhe Leonardos, Roberto Mancini është rikthyer si kandidati kryesor për postin e trajnerit të Italisë.

Maldini u ndie i kufizuar dhe i zhveshur nga autonomia që i ishte premtuar. Nga ana tjetër, Malagò arriti në përfundimin se një drejtues që deklaron publikisht se synon Guardiolën dhe më pas propozon Pirlon nuk është personi i duhur për të udhëhequr projektin teknik të një federate.

Por pikërisht këtu qëndron thelbi i problemit: Maldini ishte konsideruar njeriu i duhur për sa kohë projekti mbështetej mbi ëndrrën e Guardiolës. Sapo ai bëri një zgjedhje konkrete dhe mori përgjegjësinë për të, autonomia e tij përfundoi.

Kjo është historia e futbollit italian: ndryshimi mirëpritet vetëm për sa kohë mbetet një ide. Sapo rrezikon të bëhet realitet, sistemi ndërhyn për ta ndalur.