FFK–FSHF, VËLLAZËRI NË PUBLIK DHE RIVALITET PËR TALENTET: A KA KRISJE PAS FASADËS?

Marrëdhëniet ndërmjet Federatës së Futbollit të Kosovës dhe Federatës Shqiptare të Futbollit paraqiten publikisht si të shkëlqyera dhe vëllazërore. Agim Ademi dhe Armand Duka takohen, shkëmbejnë urime, mbështesin njëri-tjetrin në forumet ndërkombëtare dhe flasin për projekte të përbashkëta.

Megjithatë, përtej fotografive zyrtare dhe deklaratave diplomatike, ekziston një konkurrencë e vazhdueshme për futbollistët shqiptarë, veçanërisht për talentet e diasporës dhe lojtarët e formuar në ekipet e moshave të Kosovës.

A janë marrëdhëniet mes FFK-së dhe FSHF-së një mollë e bukur nga jashtë, por me probleme të fshehura brenda saj?

Faktet nuk dëshmojnë një luftë të hapur institucionale. Por një seri rastesh të debatueshme tregon se pas gjuhës së bashkëpunimit ekzistojnë interesa të ndryshme sportive dhe një rivalitet real për sigurimin e futbollistëve.

Dy federata, një burim talentesh

Kosova dhe Shqipëria janë dy shtete dhe kanë dy federata të njohura në mënyrë të pavarur nga UEFA dhe FIFA. Secila ka interesin, detyrimin dhe të drejtën të ndërtojë ekipet e saj përfaqësuese.

Problemi lind sepse të dyja federatat kërkojnë lojtarë nga pothuajse i njëjti burim: futbollistët shqiptarë që luajnë në Kosovë, Shqipëri dhe në diasporën evropiane.

Përpara pranimit të Kosovës në UEFA dhe FIFA në vitin 2016, Shqipëria ishte mundësia kryesore ndërkombëtare për futbollistët shqiptarë nga Kosova. Pas njohjes së FFK-së, situata ndryshoi. Kosova nisi projektin e saj përfaqësues, ndërsa shumë futbollistë u vendosën përballë një zgjedhjeje emocionale dhe profesionale.

Në një anë qëndron Shqipëria, me traditën më të gjatë ndërkombëtare dhe pjesëmarrjet në Euro 2016 dhe Euro 2024. Në anën tjetër është Kosova, shteti që kërkon të ndërtojë identitetin dhe historinë e vet sportive.

Rregulloret e FIFA-s ua lejojnë futbollistëve ndryshimin e federatës sportive kur plotësohen kriteret përkatëse. FIFA ka krijuar edhe një platformë publike ku regjistrohen vendimet për ndryshimin e federatës, pasi ato bëhen përfundimtare. Pra, zgjedhja nuk vendoset nga dëshirat e presidentëve, por nga vullneti i lojtarit dhe rregullat ndërkombëtare. (FIFA)

Etnik Brruti, rasti që ndezi debatin

Rasti më simbolik i kësaj përplasjeje ishte kalimi i Etnik Brrutit, jo “Milot Brrutit”, nga Kosova U21 te Shqipëria U21 në vitin 2025.

Brruti kishte mbajtur shiritin e kapitenit te Kosova U21. Vendimi për t’iu bashkuar Shqipërisë shkaktoi reagime të ashpra në Kosovë dhe e vendosi futbollistin në qendër të akuzave për “tradhti”.

Babai i tij, Besnik Brruti, reagoi duke mbrojtur vendimin e të birit:

“Biri im ka marrë një vendim që buron nga bindjet e tij dhe dashuria për kombin. Ai nuk e ka refuzuar Kosovën, por ka zgjedhur të luajë për kombëtaren shqiptare.”

Ai theksoi se për familjen e tyre Kosova dhe Shqipëria përfaqësojnë “një komb, një gjak dhe një histori”. (KOHA.net)

Ish-trajneri i Kosovës U21, Afrim Tovërlani, përdori një gjuhë shumë më të ashpër. Duke folur për lojtarët që largoheshin nga Kosova, ai deklaroi:

“Nuk kam koment për lojtarët që po e tradhtojnë fanellën dardane dhe që po luajnë me punën. Lojtarët tanë po mashtrohen nga disa kuazi-menaxherë që po i joshin.”

Kjo deklaratë tregoi se problemi nuk perceptohej vetëm si zgjedhje personale e një futbollisti. Brenda sistemit të Kosovës, largimet shiheshin si goditje ndaj punës së trajnerëve dhe investimit të FFK-së në ekipet e moshave.

Por përdorimi i fjalës “tradhti” ndaj një futbollisti shqiptar që zgjedh Shqipërinë e zhvendos debatin nga argumentet sportive drejt gjykimit moral dhe kombëtar.

Armand Duka iu përgjigj kritikave duke bërë një krahasim me lojtarët shqiptarë që kanë përfaqësuar vende të tjera:

“Ishim krenarë që Xhaka luan për Zvicrën; pse mërziteni që Brruti luan për Shqipërinë?”

Në këtë mënyrë, presidenti i FSHF-së e paraqiti vendimin e Brrutit si një zgjedhje të lirë dhe jo si “grabitje” të një lojtari nga Kosova. (KOHA.net)

Dion Berisha dhe akuza për neglizhencë

Një tjetër rast që shkaktoi debat ishte ai i Dion Berishës. Futbollisti kishte përfaqësuar Kosovën në disa grupmosha, por më pas zgjodhi Shqipërinë U21.

Babai i lojtarit, Ekrem Berisha, deklaroi se djali i tij ishte zhgënjyer nga mënyra se si ishte trajtuar nga FFK-ja. Sipas tij, federata shqiptare e kishte ndjekur dhe vlerësuar futbollistin me më shumë vazhdimësi.

Kjo ishte një akuzë serioze për administrimin e talenteve nga FFK-ja, por mbetet qëndrimi i familjes së lojtarit dhe jo një përfundim i provuar në mënyrë të pavarur. (Gazeta Nacionale)

Rasti tregoi se jo çdo largim mund të shpjegohet me patriotizëm, pasaportë apo ndikim të menaxherëve. Ndonjëherë vendimi mund të lidhet edhe me komunikimin, planin sportiv dhe respektin që futbollisti mendon se merr nga një federatë.

Blerton Isufi dhe konfuzioni institucional

Rasti i Blerton Isufit nxori në pah një problem tjetër: mungesën e një komunikimi të qartë ndërmjet lojtarit dhe strukturave përfaqësuese.

Në maj të vitit 2026, emri i Isufit u përfshi në listën e Shqipërisë U21. Futbollisti deklaroi më pas se nuk kishte dhënë miratimin për këtë kalim dhe se synonte të vazhdonte me Kosovën.

Ky qëndrim ngriti pikëpyetje për mënyrën se si emri i tij ishte përfshirë në listë dhe për komunikimin që kishte ndodhur ndërmjet lojtarit, përfaqësuesve të tij dhe FSHF-së. (Shqiptarja.com)

Raportimet mediatike dhanë versione të ndryshme, por nuk ka prova të mjaftueshme për të deklaruar si fakt se lojtari kishte pranuar Shqipërinë dhe më pas ishte tërhequr nën presion.

Ky është pikërisht një nga problemet e debatit FFK–FSHF: informacionet e pjesshme kthehen shpejt në akuza për mashtrim, tradhti ose “vjedhje”, ndërsa versioni i plotë i ngjarjes shpesh mungon.

Rasti Dellova dhe deklaratat kundërthënëse

Emri i Lumbardh Dellovës u përfshi gjithashtu në debat, pasi në media u raportua se mbrojtësi mund të ftohej nga Shqipëria.

Agim Ademi shprehu pakënaqësi ndaj idesë që FSHF-ja të kontaktonte ose ftonte lojtarë që ishin pjesë e projektit të Kosovës. Më pas ai sqaroi se nuk kishte konflikt personal me Armand Dukën dhe se asnjë futbollist nuk mund të detyrohej të luante për Kosovën kundër dëshirës së tij.

Nga ana tjetër, Duka ka deklaruar se Shqipëria nuk zhvillon “gjueti” të fshehtë lojtarësh dhe se dyert e Kombëtares janë të hapura për çdo futbollist shqiptar që dëshiron të përfaqësojë fanellën kuqezi.

Këtu qëndron edhe kundërshtia kryesore: për FSHF-në, kontaktimi i një lojtari shqiptar paraqitet si e drejtë normale sportive; për FFK-në, afrimi i një lojtari të investuar dhe aktivizuar në strukturat e Kosovës mund të shihet si ndërhyrje në projektin e saj.

Bashkëpunim real apo diplomaci interesi?

Nuk do të ishte e saktë të thuhej se FFK-ja ka kundërshtuar çdo projekt të përbashkët me Shqipërinë.

Në vitin 2019, Agim Ademi dhe Armand Duka mbështetën idenë e një kupe të përbashkët Shqipëri–Kosovë, e cila ishte menduar të quhej “Nëna Terezë”. Projekti synonte që fituesi të përfitonte edhe të drejtën e pjesëmarrjes në garat evropiane, por kërkonte miratimin e UEFA-s. (Panorama Sport)

Dy federatat kanë bashkëpunuar edhe për trajnimin, licencimin, projektet infrastrukturore dhe aktivitetet e grupmoshave.

Prandaj raporti i tyre nuk është vetëm konflikt dhe as vetëm vëllazëri. Është një marrëdhënie e përzier, në të cilën bashkëpunimi institucional bashkëjeton me konkurrencën sportive.

Duka dhe Ademi kanë interes të bashkëpunojnë në UEFA dhe FIFA, por në të njëjtën kohë drejtojnë dy federata që konkurrojnë për të njëjtët futbollistë. Kjo është kontradikta që deklaratat diplomatike nuk mund ta zhdukin.

Konfliktet me lojtarët e Kosovës e bëjnë situatën më serioze

Debati për marrëdhëniet me FSHF-në merr një rëndësi më të madhe pas përplasjes së fundit ndërmjet Amir Rrahmanit dhe drejtuesve aktualë të FFK-së.

Kur kapiteni i Kosovës deklaron se nuk mund të vazhdojë të luajë për Përfaqësuesen për aq kohë sa federata drejtohet nga personat aktualë, problemi nuk mund të shpjegohet më vetëm me ndërhyrje nga jashtë apo me “joshje” lojtarësh nga Shqipëria.

Përfaqësuesi ligjor i Rrahmanit, Taulant Hodaj, ka ngritur pretendime për presione, kërcënime dhe veprime të mundshme ligjore nga persona të lidhur me federatën. Këto akuza mbeten për t’u verifikuar nga institucionet kompetente, ndërsa FFK-ja duhet të japë versionin e saj të plotë.

Por largimi i kapitenit tregon se FFK-ja përballet edhe me një krizë të brendshme besimi.

Federata mund ta kritikojë Shqipërinë kur humbet një talent, por njëkohësisht duhet të pyesë veten pse disa lojtarë që janë rritur brenda strukturave të saj vendosin të largohen dhe pse kapiteni i ekipit A arrin në pikën e një përplasjeje publike me drejtuesit.

Një Kombëtare dhe dy stadiume?

Një pjesë e tifozëve shqiptarë ka mbështetur prej vitesh idenë e një Kombëtareje të përbashkët, e cila të luajë si në Tiranë, ashtu edhe në Prishtinë. Të tjerë kanë propozuar një kampionat ose kupë të përbashkët ndërmjet klubeve të Shqipërisë dhe Kosovës.

Mbështetësit e kësaj ideje argumentojnë se bashkimi i potencialit sportiv do të krijonte një përfaqësuese më të fortë dhe një treg futbolli më konkurrues.

Kundërshtarët theksojnë se Kosova ka luftuar gjatë për njohjen e saj ndërkombëtare dhe se humbja e përfaqësimit të pavarur do të dobësonte praninë e shtetit në arenën sportive.

Të dyja pikëpamjet meritojnë debat. Megjithatë, një Kombëtare e vetme nuk mund të krijohet vetëm me dëshirën e tifozëve. Shqipëria dhe Kosova janë anëtare të veçanta të UEFA-s dhe FIFA-s; çdo bashkim do të kërkonte vendime të mëdha politike, ligjore dhe institucionale.

Ndërsa ideja e një kampionati të vetëm përballet me pengesa rregullatore, një kupë e përbashkët, turne të rinjsh, akademi të koordinuara dhe marrëveshje transparente për futbollistët janë objektiva më realistë.

Futbollistët nuk janë pronë e federatave

As FFK-ja dhe as FSHF-ja nuk duhet t’i trajtojnë lojtarët si pronë institucionale.

Një futbollist që zgjedh Kosovën nuk është kundër Shqipërisë. Një futbollist që zgjedh Shqipërinë nuk duhet shpallur automatikisht tradhtar i Kosovës.

Federatat duhet të konkurrojnë me projekte, profesionalizëm, trajtim të drejtë dhe mundësi sportive—jo me presion, etiketime dhe luftë propagandistike.

Nëse FFK-ja dëshiron t’i mbajë talentet, duhet t’i bindë me organizim dhe perspektivë. Nëse FSHF-ja dëshiron t’i afrojë, duhet ta bëjë këtë me transparencë dhe pa cenuar marrëdhëniet me federatën kosovare.

Marrëdhëniet FFK–FSHF mund të jenë zyrtarisht të mira, por rastet Brruti, Berisha, Isufi dhe Dellova dëshmojnë se konkurrenca për talentet është reale.

Ndoshta molla nuk është domosdoshmërisht e kalbur. Por shkëlqimi i saj i jashtëm nuk duhet të përdoret për të fshehur problemet që ekzistojnë brenda.

Futbolli shqiptar, në Shqipëri dhe Kosovë, ka nevojë për më pak diplomaci boshe dhe më shumë transparencë. Sepse në fund nuk duhet të fitojë një president apo një federatë. Duhet të fitojë futbollisti, tifozi dhe i gjithë futbolli shqiptar.

Shënim redaksional: Deklaratat dhe akuzat e përmendura në këtë analizë u atribuohen personave dhe burimeve që i kanë publikuar. Ato nuk paraqiten si fakte të provuara kur nuk ekziston një vendim përfundimtar institucional ose gjyqësor.