PO VLLAZNIA, A KA FAJ?

Pas çdo rezultati negativ të Vllaznisë, vëmendja drejtohet menjëherë te gjyqtarët. Kontestohen kartonët, pozicionet jashtë loje, ndërhyrjet e VAR-it dhe vendimet që, sipas drejtuesve dhe stafit teknik shkodran, kanë ndikuar në fatin e ndeshjeve.

Në disa raste, ankesat mund të kenë qenë të drejta. Vllaznia mund të jetë dëmtuar nga vendime të diskutueshme dhe standarde jo të njëjta të arbitrimit. Por, kur rezultatet negative përsëriten dhe shifrat fillojnë të bëhen shqetësuese, lind detyrimisht një pyetje:

Po Vllaznia, a ka faj?

Shifrat që nuk mund të kundërshtohen

Nëse marrim në analizë nëntë ndeshjet e fundit të sezonit 2025–2026, tri miqësoret e verës, dy takimet e UEFA Conference League dhe katër javët e para të sezonit 2026–2027, Vllaznia ka zhvilluar gjithsej 18 ndeshje.

Bilanci është negativ:

21 gola të shënuar; 30 gola të pësuar; diferencë golash –9; 1.17 gola të shënuar për ndeshje; 1.67 gola të pësuar për ndeshje.

Brenda këtij bilanci përfshihet edhe humbja e rëndë 5–0 kundër Malishevës, eliminimi i parakohshëm nga Europa dhe fillimi pa fitore në katër javët e para të kampionatit të ri.

Në 18 ndeshje mund të ndikojë një gjyqtar. Mund të ketë edhe dy apo tri vendime të gabuara. Por 30 gola të pësuar nuk mund t’i faturohen të gjithë arbitrimit.

Këtu kemi të bëjmë me një problem shumë më të thellë.

Një skuadër pa ekuilibër

Vllaznia shënon, por pëson më shumë. Arrin të krijojë avantazhe, por nuk di gjithmonë t’i mbrojë. Në momente të caktuara luan bukur, ndërsa në momente të tjera humbet organizimin, qetësinë dhe disiplinën taktike.

Skuadra ka pësuar gola nga gabimet individuale, vendosja e gabuar e mbrojtjes, mungesa e mbulimit në mesfushë dhe administrimi jo i mirë i momenteve vendimtare.

Kur i njëjti problem përsëritet në disa ndeshje, nuk mund të konsiderohet më rastësi. Ai bëhet mangësi strukturore.

Vllaznia nuk po vuan vetëm nga gabimet e gjyqtarëve. Ajo po vuan edhe nga gabimet e veta.

Përgjegjësia e trajnerit

Edi Martini ka përgjegjësinë e tij. Trajneri përcakton mënyrën e lojës, organizimin e mbrojtjes, ekuilibrin ndërmjet reparteve, formacionin dhe zëvendësimet.

Nëse një skuadër pëson mesatarisht 1.67 gola për ndeshje, stafi teknik duhet të japë përgjigje. Përse mbrojtja kapet kaq shpesh e papërgatitur? Përse skuadra nuk arrin të administrojë rezultatin? Përse gabimet individuale vazhdojnë të përsëriten? Përse ekipi humbet kontrollin në momentet më të rëndësishme?

Martini është një trajner me përvojë dhe e njeh mirë ambientin shkodran. Pikërisht për këtë arsye prej tij pritet më shumë qetësi, më shumë analizë dhe më pak energji e shpenzuar në përplasje me gjyqtarët apo me institucionet e futbollit.

Protesta mund ta mbrojë skuadrën në një moment të caktuar, por nuk përmirëson organizimin e mbrojtjes dhe nuk i eliminon gabimet taktike.

Megjithatë, trajneri mund të punojë vetëm me lojtarët që ka në dispozicion. Dhe këtu fillon përgjegjësia më e madhe e presidencës.

A dështoi presidenca në merkato?

Vllaznia nuk është një klub që duhet të kënaqet vetëm me pjesëmarrjen. Është një nga klubet më të mëdha dhe më historike të futbollit shqiptar. Titulli i fundit kampion është fituar në sezonin 2000–2001, ndërsa Kupa e fundit e Shqipërisë në sezonin 2021–2022.

Një klub me këtë histori, tifozeri dhe mbështetje nuk mund ta ndërtojë skuadrën pa një projekt të qartë sportiv.

Presidenca duhet të shpjegojë nëse merkatoja e verës u realizua sipas kërkesave të trajnerit. A u sollën futbollistët e duhur në mbrojtje? A u zëvendësuan siç duhet lojtarët që u larguan? A kishte skuadra nevojë për më shumë përvojë, forcë fizike dhe personalitet? A u ndërtua ekipi për të luftuar për trofe apo thjesht për të plotësuar organikën?

Trajneri mund të gabojë në formacion dhe në taktikë, por është presidenca ajo që përcakton buxhetin, strukturën sportive dhe cilësinë e merkatos.

Nëse skuadra nuk ka lojtarët e nivelit të duhur, atëherë përgjegjësia kryesore nuk mund t’i lihet vetëm Edi Martinit.

Edhe lojtarët duhet të mbajnë përgjegjësi

Përgjegjësia nuk ndahet vetëm ndërmjet trajnerit dhe presidentit. Edhe futbollistët duhet të japin llogari për paraqitjet e tyre.

Fanella e Vllaznisë ka peshë. Ajo kërkon karakter, përqendrim dhe përgjegjësi. Nuk mund të justifikohet çdo pasim i gabuar, çdo duel i humbur apo çdo pakujdesi në mbrojtje me vendimet e arbitrit.

Lojtarët duhet të tregojnë në fushë se e meritojnë të përfaqësojnë një klub me historinë dhe kërkesat e Vllaznisë.

Konfliktet që po e helmojnë ambientin

Problemi nuk kufizohet vetëm te rezultatet dhe cilësia e merkatos. Vllaznia po paguan edhe pasojat e një klime të vazhdueshme tensioni, të krijuar nga konfliktet e trajnerit dhe presidentit me gjyqtarët, FSHF-në dhe përfaqësues të ndryshëm të ambientit futbollistik.

Gjatë sezonit 2025–2026, Edi Martini pati disa përplasje publike me arbitrimin. Pas ndeshjes Vllaznia–Dinamo City, sjellja e tij u cilësua josportive dhe Komisioni i Disiplinës pranë FSHF-së e dënoi fillimisht me dy ndeshje pezullim për gjeste antisportive.

Martini e cilësoi gjithashtu “skandaloz” arbitrimin e gjyqtarit Ferrataj dhe kundërshtoi kartonin e kuq të marrë nga skuadra e tij. Ai ngriti akuza edhe për vendimet në gjysmëfinalen e Kupës kundër Dinamos, duke përmendur rolin e VAR-it, si dhe për një karton të kuq të padhënë në ndeshjen vendimtare kundër Egnatias.

Në të njëjtën periudhë pati edhe përplasje verbale dhe mediatike me përfaqësues të lidhur me strukturat apo aktivitetet e FSHF-së. Edhe kur trajneri mund të ketë të drejtë në thelbin e kritikës së tij, mënyra e komunikimit dhe përshkallëzimi i konfliktit prodhojnë më shumë zhurmë sesa zgjidhje.

Situata u rëndua edhe më shumë në fillimin e sezonit 2026–2027. Pas ndeshjes Elbasani–Vllaznia, presidenti Alban Xhaferi u përfshi në incidentin me asistentin Ergys Spahiu. FSHF-ja e akuzoi për goditjen e zyrtarit të ndeshjes dhe Komisioni i Disiplinës e pezulloi me 15 ndeshje. Më pas vetë presidenti kërkoi falje publike, duke e pranuar se reagimi i tij ishte i papranueshëm.

Edhe Edi Martini u ndëshkua me gjashtë ndeshje pezullim pas protestave dhe gjestit të tij drejt VAR-it në të njëjtën ndeshje.

Këto episode nuk mund të trajtohen si ngjarje private të trajnerit apo presidentit. Ato prekin drejtpërdrejt klubin, skuadrën, lojtarët dhe tifozët.

Çfarë pasojash sjellin këto konflikte?

Kur trajneri dhe presidenti janë vazhdimisht në konflikt me gjyqtarët dhe institucionet, skuadra rrezikon të futet në fushë me bindjen se rezultati varet më shumë nga arbitrimi sesa nga loja e saj.

Kjo krijon një psikologji të rrezikshme viktimizimi.

Lojtarët fillojnë të protestojnë për çdo vendim. Përqendrimi largohet nga loja. Nervozizmi rritet. Kartonët shtohen. Trajneri humbet qetësinë dhe skuadra humbet drejtimin nga pankina. Presidenca, në vend që të udhëheqë me maturi, bëhet pjesë e konfliktit.

Pezullimi i trajnerit e lë ekipin pa drejtuesin kryesor në stol. Pezullimi i presidentit dëmton imazhin dhe funksionimin institucional të klubit. Në vend që vëmendja të përqendrohet te përgatitja, taktika dhe rezultatet, energjia harxhohet me deklarata, akuza, kundërpërgjigje dhe vendime disiplinore.

Krijohet gjithashtu një klimë presioni mbi gjyqtarët. Edhe kur Vllaznia ka të drejtë të kërkojë sqarime, reagimet agresive mund ta dobësojnë moralisht kërkesën e saj për drejtësi. Klubi që kërkon respektimin e rregullave duhet të jetë i pari që respekton kufijtë e protestës sportive dhe institucionale.

Konfliktet ndikojnë edhe te tifozët. Kur drejtuesit flasin vazhdimisht për komplot, padrejtësi apo sistem kundër Vllaznisë, tensioni transferohet në tribuna dhe në opinionin publik. Tifozeria fillon ta shohë çdo vendim si qëllimisht armiqësor dhe çdo humbje si produkt të arbitrimit.

Ky nuk është më vetëm problem rezultatesh. Është problem kulture sportive.

Kritika është e drejtë, dhuna dhe fyerja jo

Vllaznia ka të drejtë të denoncojë çdo gabim të dokumentuar. Klubi duhet të kërkojë transparencë nga sektori i arbitrimit, publikimin e komunikimeve të VAR-it kur e lejojnë rregulloret dhe një standard të njëjtë për të gjitha skuadrat.

Por ekziston një vijë e qartë ndërmjet kritikës institucionale dhe konfliktit personal.

Një dosje me pamje, argumente teknike dhe kërkesë zyrtare ka më shumë forcë sesa gjestet, kërcënimet apo përplasjet pas ndeshjes. Kritika e mbështetur në fakte e mbron Vllazninë. Reagimi i pakontrolluar e dëmton atë.

Asnjë vendim i gabuar i një gjyqtari nuk e justifikon dhunën. Asnjë polemikë televizive nuk duhet ta largojë trajnerin nga përgjegjësia e tij sportive. Asnjë konflikt me FSHF-në nuk duhet të përdoret për të fshehur gabimet e merkatos, të formacionit apo të drejtimit të klubit.

Arbitrimi nuk duhet të bëhet alibi

Kritikat ndaj arbitrimit janë të ligjshme kur mbështeten në fakte dhe pamje. Klubet kanë të drejtë të kërkojnë transparencë, standard të njëjtë dhe përgjegjësi nga gjyqtarët dhe FSHF-ja.

Por arbitrimi nuk mund të shndërrohet në një perde që mbulon dobësitë e skuadrës.

Dy gola të anuluar mund të ndryshojnë një ndeshje. Një karton i kuq mund të ndryshojë një tjetër. Por një seri e gjatë rezultatesh negative, 30 gola të pësuar dhe një eliminim 6–2 në total nga Malisheva tregojnë se problemi nuk qëndron vetëm te bilbili.

Nëse Vllaznia kërkon drejtësi nga gjyqtarët, duhet të jetë po aq e drejtë edhe me veten.

Kush mban përgjegjësi?

Përgjegjësia është e përbashkët, por jo e barabartë.

Presidenca mban përgjegjësinë kryesore, sepse ajo ndërton projektin, zgjedh drejtuesit sportivë, miraton merkaton dhe vendos objektivat. Presidenca ka gjithashtu detyrën të ruajë imazhin e klubit dhe ta përfaqësojë atë me maturi institucionale.

Trajneri mban përgjegjësi sportive, sepse duhet të organizojë skuadrën, të përmirësojë mbrojtjen dhe të marrë maksimumin nga grupi që ka në dispozicion. Ai duhet të jetë gjithashtu njeriu që qetëson lojtarët dhe jo burimi i tensionit të tyre.

Lojtarët mbajnë përgjegjësi në fushë, sepse janë ata që duhet të fitojnë duelet, të shmangin gabimet dhe të respektojnë fanellën.

Ndërsa gjyqtarët duhet të përgjigjen për vendimet e tyre dhe FSHF-ja për standardin e arbitrimit—por jo për të gjitha problemet e Vllaznisë.

Koha për autokritikë

Vllaznia ka nevojë për një analizë të sinqertë dhe profesionale, jo për një tjetër alibi.

Në Shkodër nuk mungon historia, nuk mungon tifozeria dhe nuk mungon dashuria për skuadrën. Ajo që duhet të provohet është nëse ekziston një projekt sportiv në nivelin e emrit të klubit.

Kanë kaluar 25 vjet nga titulli i fundit kampion. Në këtë situatë, pyetja nuk duhet të jetë vetëm se çfarë i kanë bërë gjyqtarët Vllaznisë.

Pyetja kryesore duhet të jetë:

Çfarë ka bërë vetë Vllaznia për t’u rikthyer kampione?

Sepse përpara se të kërkojë përgjegjësi nga të tjerët, Vllaznia duhet të shohë me guxim brenda vetes.

Të kërkosh drejtësi është e domosdoshme. Të mbrosh interesat e klubit është detyrë. Por të humbasësh kontrollin, të ndëshkohesh dhe ta ushqesh skuadrën me një frymë të vazhdueshme konflikti nuk është mbrojtje e Vllaznisë.

Është dëmtim i saj.

Po, edhe Vllaznia ka faj.